Black December

Soms, in deze donkere dagen, zoals ze genoemd worden, voel je jezelf ook donker. Ik heb een heel oude vriend, ook alweer een stukje in de negentig, die net als ik lichamelijk achteruit kachelt. Dat is daarom voor mij persoonlijk ook zo naar, omdat hij dezelfde lichamelijke moeilijkheden heeft en hij me als het ware ‘voor’ gaat. Zo zie ik het tenminste. Al heel lang was het altijd die rug, net als bij mij, maar er kwam van alles bij, zoals heupslijtage en dat gaat bij hem in fases die ik kennelijk ook aan het doorlopen ben. Citaat van mijn huisarts: je bent gezond, maar je slijt! Elk oud mens staat ’s morgens verstijfd op. Mijn linkerbeen komt pijnlijk en steeds moeilijker op gang. Mijn vriend heeft twee stokken naast zijn bed, maar vanmorgen kwam hij er daarmee bijna helemaal niet meer uit. Krom en zich optrekkend van het ene meubel naar het andere en met behoorlijk veel pijn belandde hij in de badkamer. Toen hij me dat per telefoon beschreef, herkende ik veel bij mezelf. Ik moet me bij het opstaan volledig aan de rollator overgeven. Hij lijkt alweer een stapje verder en ik bedacht me al: wanneer wil bij mij het tweede been ook niet meer. Het bezoek dat mijn vriend me vandaag zou brengen, moet (voor even? voor hoe lang?) weer uitgesteld. In het telefoongesprek probeerden we elkaar maar moed in te spreken. Een zegen: we rijden allebei nog auto, dat scheelt, maar dan moeten we wel bij onze auto kunnen komen! Dat gaat bij mij gelukkig nog goed. Ik hijs me erin en dan rijden maar. Vanavond weer even bellen hoe hij de dag is doorgekomen. De ene dag is de andere niet. Iedere keer proberen op gang te komen en met eerst pijnlijke oefeningen lukt het meestal weer. We vragen ons allebei wel af: wat doen we nog hier? Maar: straks worden de donkere dagen opgefleurd door ‘elkaar weer zien’ en vliegt of rijdt het buitenland weer naar Amsterdam. Als je je nog maar verheugen kunt!