PowWow

Wat heeft ze nu weer voor raar woord op de kop getikt, denken jullie natuurlijk, maar pow wow is lang zo vreemd niet als drerrie (van mijn vorige blog). Slechts één vriend kende het èn mijn kinderen die voorstelden om een familie pow wow te organiseren. Hier komt de onthulling: pow wow is afkomstig van de Indianen. Ik kende het uit mijn jeugd toen ik met rode oortjes de boeken van Karl May las die spannend over Indianen schreef alsof hij ze van nabij kende (terwijl hij nooit een indiaan ontmoet had). Het opperhoofd Winnetou was mijn held en ik huilde toen ik over zijn heldendood las, mijn hoofd onder de dekens, want vaak las ik ’s avonds in bed wat verboden was. Een pow wow was een ceremoniële bijeenkomst waar de problemen van de stam besproken werden. Dit is overgenomen door de padvinderij van Lord Baden Powell (wie kent hem nog) om rond het kampvuur precies datzelfde te doen. En nu wilden mijn kinderen een pow wow om samen met hun moeder te bespreken wat nodig was voor de toekomst. Ik vond dat wel lief. Hoe ouder je wordt, hoe meer ja aftakelt en zoals mijn huisarts altijd zegt: je bent gezond, maar je slijt en dat is de laatste tijd merkbaar. Zoals ik al eerder meldde: ik heb nu een rollator nodig. Vandaar dus en ze kwamen aangevlogen, uit Oostenrijk, uit Italië en uit Portugal. Helaas niet aan gefietst uit Amsterdam Noord. Het was een alleszins aangenaam samen zijn, sinds lange tijd alleen met de kinderen, zonder aanhang. En natuurlijk was het heel nuttig het met elkaar eens te zijn voor het geval dat… Voor iedereen een fijn idee op één lijn te zitten en te weten wat mama graag wil. En weg zijn ze weer, maar ik mopper niet, ze houden regelmatig contact, over Internet of in levenden lijve. Maar ik ben soms jaloers op al die grootouders die hier in De Europa wonen met kinderen en kleinkinderen NB ook in Amsterdam Noord. Ja, ik weet, het is een slechte eigenschap.