Hemel. wat overkomt me nou?

Ineens, boem, pats, ik kon wel schreeuwen van de pijn. En dan beland je in een andere sfeer: dokter, thuiszorg, ambulance, ziekenhuis en 24uurs verzorging. In die volgorde. Na onderzoek kwamen ze erachter dat ik aan weerszijden van mijn bekken een breuk had. Het bleek geen wonder dat ik zoveel pijn had en daar werd onmiddellijk een zware pijnbestrijding voor ingezet. Alleen als ik lag was de pijn zo goed als weg. Oxicodon, de bekende verslavende drug moest het doen en ik schrok me dood. Van twee pilletjes per dag, voor de cholesterol en de bloeddruk, kwam er nu een hele batterij aan te pas, terwijl ik altijd zo weinig mogelijk slikte. En toen was ik dus ‘bedlegerig’ en belandde ik in een andere wereld, die ik moest ondergaan of ik wilde of niet. In het ziekenhuis kreeg ik een gluurder als overbuurman. De man was kennelijk niet goed bij zijn verstand. Maar hij bleef me maar aanstaren. Ook drukte hij voortdurend op de bel en stootte onverstaanbare klanken uit. ‘Ach, we zijn hier wel wat gewend’. zuchtte de verpleegkundige. Nou, ik niet, helaas, maar gelukkig mocht ik na drie dagen naar huis, waarheen ik liggend en wel, gebracht werd door een taxi van Ziekenvervoer. Een iets minder spannende terug-als heenreis.