Boer zoekt Vrouw

Ik kijk graag naar Boer zoekt Vrouw en niet vanwege het liefdesleven van de boer. Het is gewoon een onthullende sensatie. We hadden al eens een varkensboer die zijn drie gasten door zijn stallen voerde. ‘Ach, wat schattig, die biggetjes’, kraaiden de onnozele aspirant bruiden. Ze mochten ze ook oppakken en een ging tegen een muur zitten en nam het diertje op schoot om er eens lekker mee te knuffelen. Geen woord over de varkensmoeders, bewegingsloos ingeklemd tussen stangen. Ze zouden met hun gewicht eens een big dood kunnen drukken. Ook geen woord over wat pasgeboren biggetjes moeten ondergaan. Daar ga ik hier niet over uitwijden.

Deze keer was het een kalvermesterij. Pasgeboren kalveren worden vanuit het buitenland, zoals Ierland, Polen, Litouwen naar Nederland getransporteerd om hier vetgemest te worden. Het transport op zichzelf, vlak na de geboorte gescheiden van hun moeder, is voor die jonge dieren al een kwelling. Daarna komen ze vaak apart in kleine hokken of in van die iglo’s die je tegenwoordig vaak ziet, ook in dit bedrijf. De toekomstige boerinnen mogen helpen bij het laten drinken van … koeienmelk. Ook worden de nog kleine dieren wel in groepjes bijeen gezet, waarbij de ruimte steeds benauwder wordt, want ze groeien hard. Op het laatst staan ze lijf tegen lijf  en net als de varkens zien ze de buitenlucht alleen bij het vervoer naar het slachthuis. Van geen enkele deelneemster een woord van kritiek of zelfs niet van verwondering. Wat mij weer verwondert is dat de programmamakers, met vooraan de presentatrice Yvonne Jaspers, zich geen enkele rekenschap hebben gegeven, zo lijkt het tenminste, van wat ze de kijkers voorschotelen. Hopelijk zet het die kijkers wel aan het denken!