Bombardement Nijmegen

Vandaag wordt het bombardement van Nijmegen, 82 jaar geleden, herdacht. Wat een gek idee dat ik dat nog bewust heb meegemaakt. Het lijkt- en is ook- zo'n ver verleden. Op die dag verdween een groot deel van het oude centrum van de stad, waarin ook de lagere (nu basis-)school van mijn broertje stond. Het was het middaguur en hij was net lopend op weg erheen, toen onze kinderjuffrouw achter hem aanging en hem terugriep. Hij was zijn muts vergeten en het was een koude februaridag. Dus met enige vertraging ging hij weer op weg, toen op dat moment zijn school door de bommen werd weggevaagd. Later kwamen voor ons huis de vrachtwagens langs: vol kinderlijfjes en afgescheurde armpjes en benen. Als je zo'n berichtje in de krant leest, zie ik dat beeld toch weer vóór me. Wij waren de dans ontsprongen en we leven nog steeds. En intussen gaat het maar door met mensen te midden van het oorlogsgeweld, waarin kinderen getroffen worden en afgerukte ledematen bij elkaar geraapt. Elke keer weer op andere plekken in de wereld. Oekraïne, Gaza, Soedan en wie weet hoe dichtbij het ooit nog weer komt.