top of page
Zoeken

De Eindtijd

  • nettycampagne
  • 25 dec 2025
  • 2 minuten om te lezen

En nu zitten we midden in de feestdagen. ‘Waar is uw kerstboom?’, kreeg ik van een jonge buurvrouw te horen. Tja, laat ik daar nu eens helemaal geen zin in hebben. We leven wel erg in een tijd waarin je niet schijnt te kunnen ontkomen aan alle tradities die met bepaalde periodes verbonden zijn. Dat tradities hun nut hebben voor onderlinge verbondenheid zal ik niet ontkennen. Ik bewaar de leukste herinneringen aan de surprise-avonden die we met het gezin vierden. Het zwoegen op een gedicht, het allerlaatste moment dat er in de kelder nog snel iets geplakt moest worden, de spanning eerst bij de kleintjes over de goedheiligman en toen nog 'zwarte' Piet en later: hoe pakken ze mijn zwakke plekken in gedichtregels? Dat er al met het sinterklaasfeest een kerstboom stond, was ondenkbaar en onder de boom vond je hoogstens iets lekkers of een klein presentje. De lichtjes en die glimmende ballen deden het hem.   Als je de honderd nadert, ben je alweer ver verwijderd van die tijd en waarom zou ik mijn huis versieren en een kerstboom nemen om daar in mijn eentje tegenaan te kijken? Wat een gedoe! De kinderen zijn volwassen met eigen gezinnen met ook weer volwassen kinderen en het enige achterkleinkind is 1 jaar. Ze zitten allemaal vast aan eigen familiegewoontes en die oude moeder vindt het prima als iedereen zijn verplichtingen nakomt zonder zich zorgen om haar te maken. Het is belangrijk ze regelmatig te zien, maar dat hoeft voor mij niet per se dezer dagen. Ik maak ze liever mee vrij van het heilige moeten en ik ben al lang gewend op mijzelf te zijn. Ik woon in een geweldige omgeving waar men omkijkt naar elkaar en waar ik gezellig heb ontbeten met ook een alleenstaande buurvrouw en ben uitgenodigd om mee te eten met een echtpaar zonder bezoekende kinderen maar mèt creatieve kerstversiering. Dus wat wil ik meer? Lekker die dikke bijlagen lezen, een mooie film zien en mijn oren dichtstoppen voor het vuurwerklawaai en dan is alles weer gewoon. Voor al mijn lezers een goed en misschien wel zo gewoon mogelijk 2026!

 
 
 

Recente blogposts

Alles weergeven
Leed bij tandartsbezoek

Vandaag mijn controlebezoek bij tandarts Reza, een man uit Iran. Hij is de praktijk in deze nieuwe wijk alleen begonnen, nu vijf jaar geleden en ik was een van zijn eerste patiënten. Ik vroeg hem toen

 
 
 
Oekraïne en de nieuwe coalitie

Daar staan ze dan: een opgewekte, blijmoedige Rob Jetten, de beoogd premier, Henri Bontenbal, iets meer teruggetrokken, maar ook sympathiek  en Yesilgöz, een vrouw bij wie ik geen enkele aantrekkingsk

 
 
 
winterkou

We lezen dat het buitengewoon koud is in een groot deel van de VS. Die arme mensen zijn bedekt door sneeuw en zitten zonder stroom en verwarming. Ik kan een kwaadaardige neiging niet onderdrukken: zo,

 
 
 

Opmerkingen


bottom of page