top of page
Zoeken

De Eindtijd

  • nettycampagne
  • 25 dec 2025
  • 2 minuten om te lezen

En nu zitten we midden in de feestdagen. ‘Waar is uw kerstboom?’, kreeg ik van een jonge buurvrouw te horen. Tja, laat ik daar nu eens helemaal geen zin in hebben. We leven wel erg in een tijd waarin je niet schijnt te kunnen ontkomen aan alle tradities die met bepaalde periodes verbonden zijn. Dat tradities hun nut hebben voor onderlinge verbondenheid zal ik niet ontkennen. Ik bewaar de leukste herinneringen aan de surprise-avonden die we met het gezin vierden. Het zwoegen op een gedicht, het allerlaatste moment dat er in de kelder nog snel iets geplakt moest worden, de spanning eerst bij de kleintjes over de goedheiligman en toen nog 'zwarte' Piet en later: hoe pakken ze mijn zwakke plekken in gedichtregels? Dat er al met het sinterklaasfeest een kerstboom stond, was ondenkbaar en onder de boom vond je hoogstens iets lekkers of een klein presentje. De lichtjes en die glimmende ballen deden het hem.   Als je de honderd nadert, ben je alweer ver verwijderd van die tijd en waarom zou ik mijn huis versieren en een kerstboom nemen om daar in mijn eentje tegenaan te kijken? Wat een gedoe! De kinderen zijn volwassen met eigen gezinnen met ook weer volwassen kinderen en het enige achterkleinkind is 1 jaar. Ze zitten allemaal vast aan eigen familiegewoontes en die oude moeder vindt het prima als iedereen zijn verplichtingen nakomt zonder zich zorgen om haar te maken. Het is belangrijk ze regelmatig te zien, maar dat hoeft voor mij niet per se dezer dagen. Ik maak ze liever mee vrij van het heilige moeten en ik ben al lang gewend op mijzelf te zijn. Ik woon in een geweldige omgeving waar men omkijkt naar elkaar en waar ik gezellig heb ontbeten met ook een alleenstaande buurvrouw en ben uitgenodigd om mee te eten met een echtpaar zonder bezoekende kinderen maar mèt creatieve kerstversiering. Dus wat wil ik meer? Lekker die dikke bijlagen lezen, een mooie film zien en mijn oren dichtstoppen voor het vuurwerklawaai en dan is alles weer gewoon. Voor al mijn lezers een goed en misschien wel zo gewoon mogelijk 2026!

 
 
 

Recente blogposts

Alles weergeven
Uit de lucht

Hoe lang ben ik nu al uit de lucht? Sommigen onder mijn lezers vroegen zich af: waar blijft ze nou. En waar ik nu blijf is dus in mijn bed! Met mijn 97 jaar was genezing een illusie. Mijn geraamte zit

 
 
 
Hemel. wat overkomt me nou?

Ineens, boem, pats, ik kon wel schreeuwen van de pijn. En dan beland je in een andere sfeer: dokter, thuiszorg, ambulance, ziekenhuis en 24uurs verzorging. In die volgorde. Na onderzoek kwamen ze erac

 
 
 
PowWow

Wat heeft ze nu weer voor raar woord op de kop getikt, denken jullie natuurlijk, maar pow wow is lang zo vreemd niet als drerrie (van mijn vorige blog). Slechts één vriend kende het èn mijn kinderen d

 
 
 

Opmerkingen


bottom of page