Een Vaarwel

Vandaag gaat er weer een vriend de wereld nu echt met lichaam en al verlaten. Je went eraan dat anderen je vóór gaan. We kenden elkaar al 50 jaar en hebben veel van elkaars levens gedeeld, lief en leed, zeg maar. Het sneeuwt en ik stel me voor dat zijn open graf is omgeven door witte aarde die straks over de kist wordt uitgestrooid. Ik zal er niet bij zijn, ik trek geen uitvaarten meer en hijzelf, drie jaar jonger dan ik, zou vast ook niet bij de mijne hebben kunnen zijn. We sukkelden wat af de laatste tijd: hij met moeite lopend met twee stokken en ik al aan de rollator. Hij heeft het vervolg niet mee hoeven maken, ik moet verder en zal hem zeer missen, want hij was mijn Buitenhof maatje. Buitenhof, het nieuwsprogramma met veel diepgang en interessante interviews. Elke zondag als het maar even ging, kwam hij aangereden, parkeerde zijn auto een beetje schots en scheef voor mijn appartement en deed er even over voor hij bij mij voor de deur stond. Meestal had hij een bloemetje bij zich, hij was een attente heer, en ons installerend voor het scherm  begonnen wij al pratend met een kopje koffie, tot de NOS verscheen. Eerst het nieuws en dan …. Beiden waren we zeer geïnteresseerd in wat er in de wereld gebeurde en in de Nederlandse politiek. Kwaad maakten we ons, zoals onlangs nog op VVD leider Yesilgöz die het vertikte haar vastgeroeste opvattingen ook maar voor een centimeter op te geven voor het landsbelang. We spuiden onbelemmerd onze kritiek, zo’n beetje als je dat vroeger thuis deed bij je partner. We hielden er altijd een opgelucht gevoel aan over. En na een gezellig klein lunchhapje gingen we weer uiteen. Tot volgende week, hè! Helaas, weer een van die dingen die voorbij gaan.