Emo TV

Ik vind het zo jammer dat serieuze journalisten, zoals Jeroen Wollaars en Marielle Tweebeeke van Nieuwsuur, zich soms laten verleiden tot wat ik maar ‘emo’ TV noem. Zoals gisterenavond, bij de uitspraak over de MH17 ramp, waarbij Rusland door rechters van het Internationale Gerechtshof in Straatsburg schuldig werd verklaard. Veel nabestaanden waren aanwezig en het was interessant te horen wat een hoofddocent Internationaal Strafrecht aan de Universiteit van Amsterdam te zeggen had over de juridische kant van de kwestie. Natuurlijk werden ook nabestaanden geïnterviewd en je zag dat het weer veel verdriet opriep. Een vrouw die haar zoon en diens vriendin had verloren vertelde wat het allemaal bij haar teweeg bracht en ook hoe blij ze was met deze uitspraak. Het was een erkenning, er viel een last van haar af, het voelde als een genoegdoening. Ze reageerde waardig op vragen als: wat doet het met U. Er was nu officieel erkend dat hun leed was aangedaan, zei ze en ze wist de juiste woorden te vinden, maar dan Jeroen: en, moest u weer erg aan uw zoon denken?

Ja, hé, denk ik dan, is dat niet een beetje goedkoop. Dat soort van werken op het gemoed vind ik niet passend. Wil je zo iemand aan het huilen maken? Daar hadden we vroeger een woord voor: larmoyant en daar moet je zuinig mee omspringen. Ook serieuze programma’s vallen soms toch weer terug op dit effectbejag. Je krijgt er een beetje nare smaak van.