Het roze kaartje

Het grote moment was daar: ik kon mijn rijbewijs afhalen. Ik heb net een column gelezen van dr. Levi in het Parool, die over zijn geweldige behandeling had geschreven in het stadskantoor Amsterdam Oost. O, had ik daar maar heen gekund! Geen wachttijd en een geweldig vriendelijke behandeling aan de balie.

Ik stapte de auto in, voor het laatst met mijn oude roze kaartje, kon gelukkig op een invalideplaats vóór het kantoor parkeren en trok niets vermoedend een nummertje. Mijn hemel, het zat propvol en ik vroeg een dienstdoende toezichthouder hoe lang hij schatte dat het nog zou duren. Zeker een uur mevrouw. O, wat vreselijk. Niet alleen omdat ik een ongeduldig persoon ben, maar omdat ik zo lang zitten of staan gewoon niet meer uithoud. Ik kreeg de raad het een andere keer te proberen,  maar dan vroeg, even na 9 uur. Enkele dagen later stond ik even na 9 uur weer op de stoep. Mijn hemel, het zag er weer vol uit. Ik ging echter toch maar zitten, misschien viel het mee. Na tien minuten echter hield ik het niet meer vol. Die banken: keihard en van een vorm die tegen elke opvatting  van ergonomie inging. Ongetwijfeld een pronkstuk om te zien, maar geef mij dan maar een plastic kuipstoel. Ik liep dus maar weer op een toezichthouder toe. Meneer, ik ben heel oud en kan niet meer zo lang wachten. Heeft u enig idee hoe lang het nog duurt? Twintig minuten op zijn minst, zei hij, maar toen, tot mijn blijde verwondering mocht ik met hem meelopen naar een wat afzonderlijk opgestelde balie en zowaar werd ik daar heel vriendelijk, vrolijk en snel geholpen. Dus dan heeft Noord net zo goed vriendelijke medewerkers als Oost maar ik vraag me af: waarom kun je er geen afspraak voor maken? Ach, ik ben weer voor vijf jaar onder de pannen. Wel een raar idee. Zo lang zal ik hem niet meer nodig hebben.