Jan Terlouw

Opeens werden we opgeschrikt door het overlijdensbericht van Jan Terlouw.  Niet dat het geheel onverwacht kwam. De man was 93 en op laatste afbeeldingen was een aangekondigde dood al wel te zien. Hij was een generatiegenoot van mij en in de familie niet geheel onbekend. Mijn zwager Hans en zijn vrouw waren direct betrokken bij de oprichting van de partij en mijn man, Carel, vanaf het begin een duidelijk medestrijder voor de nieuwe idealen. Dan komt toch een beetje nostalgie om de hoek kijken. D66, nog zonder komma geschreven en met een nieuw élan. Wie herinnert zich niet Van Mierlo, in regenjas over de grachten lopend? Een staaltje van moderne communicatie, want bij de tijd waren ze.

Er is de laatste dagen veel over Jan en zijn betekenis gesproken en dat is goed, maar het heeft geen zin er langer bij stil te staan. Dingen gaan nu eenmaal voorbij en soms voelt het vreemd dat er nog generatiegenoten over zijn. We takelen af en dat kan heel treurig zijn. De idealen van vroeger leven heus wel, ook op andere plekken zoals in de milieubeweging. D’66 bestaat nog steeds en deint mee op golven van meer of mindere populariteit. Ik ben opnieuw lid geworden na de rampzalige laatste verkiezingen. Die slag hadden ze niet verdiend en ik bewonder mensen als Rob Jetten en vooral ook Hans Vijlbrief, een ware D’66er, bewogen, beschaafd (zoals Terlouw graag wilde) en met een grote inzet.