top of page
Zoeken

Leed bij tandartsbezoek

  • nettycampagne
  • 4 feb
  • 2 minuten om te lezen

Vandaag mijn controlebezoek bij tandarts Reza, een man uit Iran. Hij is de praktijk in deze nieuwe wijk alleen begonnen, nu vijf jaar geleden en ik was een van zijn eerste patiënten. Ik vroeg hem toen waar hij zijn opleiding had gehad. In Budapest. Een heel avontuur om in je eentje te beginnen en hij moet zeker ook financiële zekerheid achter zich hebben gehad. Maar dat is wel verdiend, want hij is een professional en Nederland komt tandartsen te kort, omdat men indertijd zo dom is geweest de tandartsenopleiding in Utrecht stop te zetten. Ook heb ik geleerd dat een opleiding in het buitenland heus niet slechter hoeft te zijn dan een opleiding hier. Soms integendeel! Gelukkig heeft hij nu een goede klandizie opgebouwd en wat ik gemerkt heb is, dat er geen Nederlandse medewerker in die praktijk te zien is. Vandaag werd ik voorbereid door een jonge man die zo te zien uit Afrika kwam. Hij deed enorm zijn best om Nederlands te spreken en dat maakte hem meteen sympathiek. In afwachting van de tandarts maakten we een praatje en hij bleek uit Nigeria te komen, in Charkov in Oekraïne als tandarts te zijn afgestudeerd en zich nog verder bekwaamd te hebben in Kiev, tot de oorlog uitbrak en hij naar Nederland vluchtte. Toen verteld hij hoe zijn baas, Reza, zich altijd bekommerde om gevluchte collega’s door ze in zijn praktijk te helpen aan werk en dat er zo’n fijne sfeer heerste. De tandarts himself kwam binnen en ik vroeg of ik hem een persoonlijke vraag mocht stellen: of zijn familie in Iran safe was. Hij deed zijn doktersmasker af en er kwam een echt gekwelde blik in zijn ogen. Zijn familie was gelukkig tot op heden nog veilig, maar hij kon alleen maar werken, werken, tot ’s avonds laat, om er niet aan te hoeven denken. Er waren geen tienduizend mensen doodgeschoten, maar veertigduizend en voor het overgrote deel jonge studenten en goed opgeleide mensen. Wat een verlies voor een land, zei hij. Ik leefde met hem mee. Wij, gewone mensen, voelen ons ook zo machteloos over de toestand in de wereld van dit moment: Iran, Gaza, Oekraine en als er dan ook nog de zorgen om je eigen familie bij komen… Ik had met hem te doen.

 
 
 

Recente blogposts

Alles weergeven
PowWow

Wat heeft ze nu weer voor raar woord op de kop getikt, denken jullie natuurlijk, maar pow wow is lang zo vreemd niet als drerrie (van mijn vorige blog). Slechts één vriend kende het èn mijn kinderen d

 
 
 
Een drerrie

Een wat? In eerste instantie dacht ik aan 'derrie' als smurrie, vieze modder of aan getsiederrie, een mooie vloek die je niet veel meer hoort. Maar jullie wisten natuurlijk ook niet wat een drerrie is

 
 
 
Bombardement Nijmegen

Vandaag wordt het bombardement van Nijmegen, 82 jaar geleden, herdacht. Wat een gek idee dat ik dat nog bewust heb meegemaakt. Het lijkt- en is ook- zo'n ver verleden. Op die dag verdween een groot d

 
 
 

Opmerkingen


bottom of page