Nogmaals Pim Fortuyn

Ik kreeg een opmerking nav mijn vorige post over Pim Fortuyn. Wat was dat nou voor radicaal rechts geluid! Oei, dat vond ik niet leuk en het was geenszins mijn bedoeling, maar wat die serie duidelijk laat zien is dat Fortuyn toen al wees op de gevolgen van de Nederlandse aanpak van het asielprobleem. Je zet immigranten met vaak vreemde gewoontes met velen tegelijk midden in een volkswijk. De bewoners krijgen te horen dat ze tolerant moeten zijn, maar de nieuwe buren worden niet goed opgevangen en ook niet gewezen op wat hier niet kan, zoals homo’s pesten. Ze bezitten hun lot in ledigheid, mogen niet werken.  Ik weet waar ik het over heb: Ik werkte vijf jaar in toenmalig asielzoekerscentrum in Crailo. Met een groepje vrijwilligers verzorgden wij taallessen en probeerden we de nieuwkomers in contact te brengen met de plaatselijke bevolking. Dat lukte in meer of mindere mate. Voor sommigen konden we vrijwilligerswerk regelen bij de plaatselijke middenstand en een voetbalclub was de koning te rijk met een Iranese voetballer. Er ontstonden aardige contacten, maar er was ook veel onbegrip. Een fietsenmaker durfde niemand te laten meelopen. Wat zouden zijn klanten wel niet denken! Ieder van ons spande zich ook persoonlijk in voor individuen die tegen een muur opliepen. Voor een Iranese internist, een veertiger keurig in het pak, lukte het niet hem in het naastgelegen ziekenhuis mee te laten lopen al was het maar om patiënten in bedden te vervoeren, zodat hij wat kennis op kon doen van de Nederlandse gang van zaken. Op het centrum hadden ze hem ook nog ondergebracht in een caravan met een stel jongeren dat dol op luide muziek was. Maar samen met een bevriende hoogleraar slaagden we er wel in om een jonge Ethiopiër zijn studie te laten voortzetten. Dit alles speelde zich af in de jaren negentig. Intussen zitten die arme vluchtelingen nog steeds in een benarde positie. Mondjesmaat begint door te dringen dat de taal leren en werken de oplossing is. Nog steeds is het maandenlang wachten en intussen je vervelen. Ja, wat komt daar dan van. Ik ben allesbehalve een fan van Fortuyn, maar hij legde wel de vinger op een zere plek!