top of page
Zoeken

Onthullende foto in de Volkskrant

  • nettycampagne
  • 29 aug 2025
  • 2 minuten om te lezen

Vandaag, 29 augustus 2025, stond er weer een onthullende foto in de Volkskrant onder de titel: sluiting dreigt voor melkfabrieken. Was de redacteur zich bewust van wat hij hier liet zien? Of valt het hem, net als zovelen, gewoon niet (meer) op? Het is namelijk verre van normaal om kalfjes, apart van elkaar, op de sluiten in kleine iglo’s met de mogelijkheid om één poot naar buiten te zetten en misschien wat zonnestralen op te vangen. Het was me al eens opgevallen bij Boer zoekt Vrouw en nu ook weer bij een serie op TV die zich op een boerderij afspeelt. Geen woord vanuit de omgeving of van een kritische journalist om op zijn minst zijn of haar verwondering uit te spreken over wat er met dieren gebeurt op een boerderij, laat staan zich verontwaardigd te tonen en dat vind ik treurig. Ook treurig hoe vanuit de politiek maar enkelen zich hier druk over maken, machteloos als zij zijn tegen de grote industriële belangen en het belang van winst maken boven de morele plicht dieren een dierwaardig leven te bezorgen. Gelukkig zijn er genoeg mensen die in verzet komen, maar ze bereiken helaas niet veel. Ik weet dat boeren langzaam in de tijd gedwongen zijn hun bedrijf op deze manier in te richten, vast als ze zitten aan banken en geldschieters. Ze hebben gezinnen en moeten leven. Wel is er gelukkig een trend onder boeren zelf die het anders willen en dat ook proberen. Dan zie je een enkele keer kalfjes bij hun moeder in de wei. Het zijn krachten van onderop en ze verdienen al onze steun en krijgen hopelijk op den duur de overhand. Wij als Nederland hoeven niet melk te produceren voor het buitenland. Laten we toch zo snel mogelijk omschakelen. Boeren zijn creatief en de subsidies moeten een andere richting uit. Dan zien onze weilanden er ook weer echt Nederlands uit. Nostalgisch? Het was vroeger heus niet altijd beter, maar in dit opzicht wel!

 
 
 

Recente blogposts

Alles weergeven
Uit de lucht

Hoe lang ben ik nu al uit de lucht? Sommigen onder mijn lezers vroegen zich af: waar blijft ze nou. En waar ik nu blijf is dus in mijn bed! Met mijn 97 jaar was genezing een illusie. Mijn geraamte zit

 
 
 
Hemel. wat overkomt me nou?

Ineens, boem, pats, ik kon wel schreeuwen van de pijn. En dan beland je in een andere sfeer: dokter, thuiszorg, ambulance, ziekenhuis en 24uurs verzorging. In die volgorde. Na onderzoek kwamen ze erac

 
 
 
PowWow

Wat heeft ze nu weer voor raar woord op de kop getikt, denken jullie natuurlijk, maar pow wow is lang zo vreemd niet als drerrie (van mijn vorige blog). Slechts één vriend kende het èn mijn kinderen d

 
 
 

Opmerkingen


bottom of page