Onze vermaarde dierenliefhebster

Eindelijk kreeg Caroline van der Plas haar debat in de Tweede Kamer. Geëmotioneerd deed ze haar beklag over wat die gevaarlijke wolf in ons kleine, dichtbevolkte landje aanrichtte: kleuters bedreigd, schapen gedood, schattige hondjes gewond, de dieren waagden zich zelfs in de bewoonde wereld. De beschermde status moest ervan af.

Die bangmakerij van haar kenden we al. De aangehaalde gevallen speelden zich soms als enkel geval alweer maanden geleden af. Maar die schapen! De wolf sprong gewoon over de hekken heen en vrat ze een voor een aan. Het lijden van die dieren was onvoorstelbaar en de boer moest wachten op de dierenarts voor een spuitje, wat nog behoorlijk duur was ook. Zo zielig! Carolines hart stroomde over van verdriet om zoveel leed.

Ik denk dan: mens hou toch op. De meelevende boer kan zijn schaap de kogel geven. Dat heb ik ook zien gebeuren bij ‘overtollige’ kalfjes.  De boer krijgt subsidie voor een deugdelijke afrastering, maar in dit geval was hij daar maar niet aan begonnen. Er zijn goede ervaringen in Spanje met een bepaald soort heel grote honden die kuddes beschermen en ik heb Caroline nog nooit een traan horen laten over het permanente dierenleed in de varkensstallen. Wat een goedkoop en huichelachtig optreden. 

Over het nut van de wolf om de wildstand onder controle te houden, begin ik maar niet eens. Dan worden de jagers weer boos!