Overgang 1

Vandaag, zondag 13 april 2025, vind ik een bijzondere dag. In de morgen kreeg ik bezoek van drie kostschoolvriendinnen van mijn dochter. Uit hun jeugd herinner ik me de logeerpartijen van die kamergenoten. Ze waren toen, allemaal ver van huis, een grote steun voor elkaar en hun hele leven zijn ze sterk verbonden gebleven. Zeker ook door de gerichte, internationale opvoeding tot tolerante en openstaande burgers. Waar ze ook waren en welke richting hun levens ook namen, ze zochten elkaar op en hielden stevig contact. Nu logeerden ze bij mijn dochter uit Wenen in Nederland in het appartement van mijn zoon boven mij. Ik had ze jaren niet gezien en ze wilden me heel graag bezoeken. Dat was dus vanmorgen. Daar zaten de drie tieners van weleer, toch nog duidelijk herkenbaar na een werkzaam leven en net als mijn dochter nu gepensioneerd. Merkwaardig ze te mogen ontmoeten aan deze zijde van de grens in het leven, het begin van de ouderdom. Interessant te horen hoe ze nu in het leven staan en hoe die levens verlopen waren. Ik herkende de zeer intelligente dames met opvattingen waar ik me zeer verwant mee kon voelen, maar ook bij sommigen een huivering om al te veel deel te willen nemen aan het leven van nu. Het is ook een worsteling en dat geldt niet alleen voor deze leeftijdsgroep. In hoeverre laat je de ellende van de wereld toe zonder er zelf aan kapot te gaan? Daar ben ik zelf ook nog niet uit. Het was een dierbaar en bijzonder weerzien, niet zonder weemoed.

De volgende blog: Overgang 2