Uitlaatklep voor .. Pieter Omtzigt

Ik woon alleen en hoewel ik genoeg mensen om me heen heb met wie ik ervaringen kan delen, breng ik toch een groot gedeelte van mijn leven in mijn eentje door. Dat is wennen na een huwelijk van 63 jaar, maar sinds acht jaar weet ik al bijna niet beter meer. En nu heb ik de blog ontdekt, of liever mijn dochter moedigde me aan er een te beginnen. Ze hielp me op streek en heeft inmiddels misschien weer spijt, want in het begin kreeg ze voortdurend haar moeder aan de lijn! Maar ik kan er al zelfstandig tekst op plaatsen.  

Eindelijk kan ik zo op elk uur van de dag ook mijn ergernissen kwijt, zoals die over Pieter Omtzigt. Aanvankelijk vond ik hem geweldig: eindelijk iemand die de rechtsstaat serieus zou nemen en bij Wilders en consorten eens mooi een spaak in het wiel zou steken, want die sprak openlijk zijn minachting uit over onze rechters die niet zouden deugen.

Helaas, wat valt die man tegen. Eerst al dat interview met Rick Nieman. Daar wilde hij best mee instemmen, maar de NPO moest wel naar Twente komen. Begrijpelijk, de man was overspannen geweest. Het werd een ergerlijke vertoning. Hoe ga je als gelouterd politicus zo’n gesprek in? Goed voor bereid toch? Maar hij zat te schutteren en bij vragen die hij beslist had kunnen verwachten, liep meneer zelfs van tafel.

En dan nu! Wat een staaltje van provincialisme, terwijl we in een oorlogsdreiging zitten. Onze boekhouder kan het niet over zijn hart verkrijgen om toe te geven dat er nu problemen van wereldniveau opgelost moeten worden. Dat dan bezwaren maar even terzijde geschoven moeten worden, zoals alle andere landen in Europa deden, behalve Orban van Hongarije en nu ook wij. Ik word er een beetje misselijk van en hoop dat onze MP zich eindelijk wat flinker gaat opstellen. Waarom laat hij zo over zich lopen? Wat heeft hij immers te verliezen?