Verjaardag

Vandaag is de verjaardag van Carel. Hij zou 100 geworden zijn, maar met 92 ermee kunnen ophouden, is een zegen. Hij had meer dan genoeg van alle lichamelijke ongemakken en een hart dat het begaf. Als je zo achteruit kachelt, ga je je afvragen waar dat moet eindigen. Je hebt op den duur te maken met een stapeling van diverse klachten, je lichaam slijt, steeds meer doet het niet meer naar behoren en ergens komt er een punt waar je het genoeg vindt. Ik werd net geconfronteerd met de dood van een mij sympathiek iemand die door diezelfde periode is gegaan en wat mogen we ons gelukkig prijzen in Nederland te wonen. Ik ben inmiddels Carel al vier jaar voorbij gestreefd en als iedereen roept: jij wordt wel honderd, zet ik daar nu toch wel mijn vraagtekens bij. Tja, voor veel kun je weer enigszins opgelapt worden, maar ik kan me voorstellen dat er een zelfde punt komt dat het niet meer hoeft. Het schijnt onvoorspelbaar te zijn hoe je zelf dan toch weer gedraagt. Mensen die het hardst roepen, krabbelen vaak toch weer terug en ik weet niet hoe dat met mij zal zijn. Je ziet een soort horizon die kan verschuiven. Ik zie wel. Ik bof met veel lieve en interessante  mensen om me heen, een prettige huisarts (heel belangrijk!) en met empathische  kinderen. Ik kan me nog geweldig opwinden, misschien is dat wel ongezond, maar de wereld met al zijn ellende blijft me mateloos boeien. En nu ben ik kwaad, omdat vele nieuwsprogramma’s er een twee maandenlange zomerstop op nahouden. Kunnen ze niet om de beurt met vakantie? De wereld staat toch ook niet stil? Waar blijf je Buitenhof, waarom laat je je trouwe kijkers zo in de steek?