top of page
Zoeken

Wat kies je?

  • nettycampagne
  • 19 jan
  • 2 minuten om te lezen

Al jaren heb ik, zoals miljoenen andere Nederlanders, een rug en net als zovelen niet zo maar een. Hij speelt op en je stort je op fysiotherapie, doet braaf gymnastiek en geeft je over aan een pijnbestrijder. Die laatste is mijn buurman en ik ben met het echtpaar bevriend geraakt. Hij werkte in een privé kliniek maar is helaas begin van 2025 gepensioneerd. Die kliniek was een eind buiten de stad en een lieve vriendin (ook een buurtgenoot) bracht me erheen, want na de behandeling mag je geen autorijden. Ik moest dus een ander adres vinden en waarom niet het ziekenhuis vlakbij, met een eigen pijnpoli? Dat heb ik geweten. Een afspraak was pas mogelijk na een paar maanden en dan alleen nog een telefonische. Ik had iets van mijn ervaringen alvast doorgegeven via de app. Eindelijk de telefoon, maar voor de arts was ik een blanco vel. Ze had wel de Röntgenfoto gezien, maar niet de scan. Ik las haar dus maar de conclusie voor en zij adviseerde Tens te gebruiken en dan zou ze na weer een paar maanden bellen om het resultaat te weten. Maar ik kon dit advies ook gerust naast me neerleggen. Nou, ik had daar al over gehoord en het sprak me geenszins aan. Mijn inmiddels gepensioneerde buurman kon nog iets anders proberen met een apparaat dat hij in zijn bezit had: TCPRRF. Ook schreef hij een verslag voor de arts in het ziekenhuis, dat ik weer doorstuurde. Eindelijk werd ik weer gebeld: de arts had niets ontvangen en wist dus nog evenveel als vorige keer. Toen kreeg ik een hele klaagzang over me heen. De administratie werkte zo hard, zelf zat ze ook nog met operaties, ik had toch ook wel gehoord hoe het in de gezondheidszorg gesteld was, gebrek aan personeel etc. etc. Ik probeerde haar gerust te stellen, zei dat ik er alle begrip voor had, maar er voor mij intussen maanden voorbij gingen. Het strekt haar tot eer dat ze daarop het verslag wel is gaan lezen en ze me diezelfde middag nog belde. Ze verwees door naar de orthopeed. Maar u bent toch voor de pijnbestrijding? Ja, maar zij mochten niet in het bot prikken! Oei, dat klinkt niet fijn. En nou maar zitten bibberen tot over een maand. Tja, ik had weer naar een privékliniek kunnen gaan, efficiënter en weinig wachttijd èn contract met de verzekering (als het goed is), maar die is òf een eind weg, òf midden in de stad. Ik wil het niemand aandoen en je hebt er toch wel assistentie bij nodig en het ziekenhuis is bij mij om de hoek. Dus wat kies je dan. Was misschien toch niet zo slim!                           

(Alle afkortingen zelf maar even opzoeken op Internet).

 
 
 

Recente blogposts

Alles weergeven
Leed bij tandartsbezoek

Vandaag mijn controlebezoek bij tandarts Reza, een man uit Iran. Hij is de praktijk in deze nieuwe wijk alleen begonnen, nu vijf jaar geleden en ik was een van zijn eerste patiënten. Ik vroeg hem toen

 
 
 
Oekraïne en de nieuwe coalitie

Daar staan ze dan: een opgewekte, blijmoedige Rob Jetten, de beoogd premier, Henri Bontenbal, iets meer teruggetrokken, maar ook sympathiek  en Yesilgöz, een vrouw bij wie ik geen enkele aantrekkingsk

 
 
 
winterkou

We lezen dat het buitengewoon koud is in een groot deel van de VS. Die arme mensen zijn bedekt door sneeuw en zitten zonder stroom en verwarming. Ik kan een kwaadaardige neiging niet onderdrukken: zo,

 
 
 

Opmerkingen


bottom of page