Weer een oorlog erbij

Afgelopen weekeinde werden we opgeschrikt door oorlogsnieuws. Trump had de atoomfaciliteiten van Iran gebombardeerd. Het was al lang hommeles daar, vanwege de ontstane ruzie tussen Israël en Iran en nu voelde de grote broer en stiekeme beschermer van Netanyahu zich geroepen de helpende hand te bieden.  De toekomst zal uitwijzen of dit een goede zet is geweest, want Iran heeft een vreselijk regime en niemand zit te wachten op een atoombom uit die richting. Maar ik kon het maar niet van me afzetten, terwijl dit conflict zich gelukkig toch niet op onze ‘doorstep’ bevindt. De hele sfeer in de wereld doet mij steeds maar weer aan onze oorlogsjaren denken, die ik als tiener redelijk bewust heb mee gemaakt, al hielden mijn ouders ons kinderen aanvankelijk zo ver mogelijk verwijderd van deprimerend nieuws. Tenslotte kregen we toch allemaal de volle laag. Ons huis brandde af in het oorlogsgeweld in Nijmegen tijdens de strijd om de Waalbrug, waar wij praktisch op uitkeken. Het scharrelen door het puin en dan nog een enkel heel kopje van het Meissner servies van mijn grootmoeder vinden, het staat me opnieuw voor de geest. Intussen schijnt er weer een vrede getekend te zijn, onder invloed van Trump. We zullen zien.