What's in a name?

We hebben weer kunnen genieten van het bezoek van de koning en koningin in Suriname en natuurlijk kwam de term ‘tot slaaf gemaakte’ tot vervelens toe voorbij. Waarom mogen we geen slaaf meer zeggen. Het woord zelf zegt toch dat je niet meer jezelf toebehoort, maar het eigendom bent van iemand anders? En dat is vanzelfsprekend niet jouw keuze. ‘Ze’ hebben het van je gemaakt. Of snap ik er nu helemaal niets van. We zeggen toch ook niet ‘tot horige gemaakte’ , tot lijfeigene gemaakte’? Waarom zo ingewikkeld? Ja, maar slaaf is niet je identiteit,  zegt men dan. Nee, dat lijkt me logisch. Dat geldt voor meer posities. Als slaaf krijg je alleen kost en inwoning (hoe belabberd ook), toch een soort loon. Wat te denken  van al die fabrieksarbeiders in het verre oosten die voor een hongerloontje en onder vreselijke omstandigheden onze kleren maken? Die hebben zelf ook niets te zeggen en zitten daar ook niet uit vrije wil, maar uit pure noodzaak. Hangt de identiteit van iemand af van het werk dat hij doet of de omstandigheden waarin dit gebeurt? Elk mens heeft zijn eigen identiteit, zijn eigen persoonlijkheid, los van hoe hij leeft, toch? Gaat het hier om ‘woke’? Het is mij te ingewikkeld, hoor en ik blijf gewoon slaaf zeggen.