De Jeugd van Tegenwoordig

Mijn vier kleindochters zijn allen tussen de 32 en 35 jaar en ik vind het interessant om die leeftijd zijdelings te kunnen meemaken. Ik ontmoette ze kort geleden weer. Volgens wat ik zo lees, vertegenwoordigen  zij wel voor een groot deel hun generatiegenoten. Ze hebben alle vier ervaring met ‘het systeem’, waar zovelen tegenop lopen en waardoor we zo vaak over burn-out horen. Het is de stress.  De Coronatijd heeft duidelijk invloed gehad. Daarnaast is er de kwestie van het wonen die bijdraagt aan onzekerheid (= stress). De oudste heeft jarenlang een oud appartementje, enkele trappen hoog, in Amsterdam gedeeld met een lotgenote en twee katten. In haar kamer kon je je nauwelijks draaien, maar ze hadden wel een gezamenlijke zitkamer/keukentje. De huisgenote, de hoofdhuurder, trok na enkele jaren in bij haar vriend, waardoor de kleindochter op stel en sprong nieuw onderdak moest vinden, want alleen kon ze de huur niet betalen. Ook betekende het afscheid van de twee katten die erg aan haar gehecht waren (en omgekeerd). In die tijd was ze ook net van baan gewisseld en zo waren alle ingrediënten aanwezig voor ernstige stress. De tweede is er een van huisje, boompje, beestje en aan haar heb ik mijn schattige achterkleinkind te danken. De derde had een fijne baan bij een omroep, maar haar hele afdeling werd wegbezuinigd en ze kwam boem pats op straat te staan. Ze is met enkelen van diezelfde afdeling zelf iets begonnen en ze proberen op hun gebied, het klimaat, nu opdrachten te verwerven. Ze kunnen zich net een klein salaris veroorloven, maar gaat het uiteindelijk lukken? Stress en nog eens stress, maar zij woont heel aangenaam in een woongemeenschap en daar vindt ze steun. De vierde en jongste heeft nu een aardige vaste baan na ook de nodige tegenslag. Ze heeft twee masters in antropologie en education, maar een baan in Nederland was uitgesloten. Dan moest ze eerst nog een extra cursus van een of twee jaar volgen voor een onderwijsbevoegdheid. Wij zijn nu eenmaal een land van regeltjes (stress!). Nu bereidt ze leerlingen op een Internationale School in het buitenland voor op hun IB (International Baccalaureate). Ze geniet van haar werk.  Mijn zes kleinkinderen hebben het grote geluk, dat ouders financieel kunnen bijspringen, waardoor ze eindelijk, nu ze boven de dertig zijn, bijna allemaal een eigen dak boven het hoofd hebben. Maar hoe hadden ze het kunnen redden zonder die steun. Wachten tot hun veertigste? Of?