Een late vriendschap

Gisteren bezoek van een mij zeer dierbare vriend. Ja, die kan je ook nog krijgen op gevorderde leeftijd! Ik was 89, toen ik hem voor het eerst ontmoette op een gebeurtenis die ik nooit zal vergeten en na later bleek hij ook niet. Het was dan ook een groot toeval dat je zelf niet verzint. Het ging om de euthanasie van mijn man waar ik hier verder niet over ga uitweiden, maar de huisarts met wie de afspraak was gemaakt viel van de trap en was ernstig geblesseerd. Hoe moest dat nu met ons? Uitstellen tot hij beter was? Dat kon heel lang duren en wij kozen voor een vervanger. Mijn nieuwe vriend had zich als vrijwilliger aangemeld en die ontmoeting is onvergetelijk gebleken. Deze huisarts stond een jaar vóór zijn pensioen en later bleek het zijn laatste euthanasie geweest te zijn. Bij het kennismakingsgesprek, enkele dagen voor de gebeurtenis, vertelde hij dat zijn vader mijn man van diens vroegere werk kende en de arts zelf was als jongeman toevallig een keer bij een ontmoeting aanwezig geweest. Dat brak het ijs en wat waren we blij met deze empathische man, waar we met de eigen, niet zo sociaal vaardige huisarts maar weinig connectie hadden. Hij stelde voor de volgende avond terug te komen om samen nog een borrel  te drinken op deze aangename kennismaking. Mijn man heeft daar nog veel plezier in gehad. De dag zelf werd hij vergezeld van zijn zoon, een pas afgestudeerd arts. We hadden deze al eens ontmoet, een aardige jongeman die af en toe wel waarnam in de buurt. Wij hadden daar dan ook geen enkel bezwaar tegen. Wij zaten met de familie om de tafel in de eetkamer en zij trokken zich met zijn tweeën terug in het zitgedeelte tot iedereen afscheid genomen had. Daarna vertrokken eigen kinderen en ik naar de slaapkamer, waar alles rustig en waardig verliep. Maar dan ….is er het protocol. Er moet verplicht een arts-inspecteur komen om erop toe te zien dat alles ordentelijk is verlopen. Het duurde uren voor die er was en al die tijd moesten ook de twee artsen bij mij blijven wachten. Ik ging met beiden apart aan de eettafel zitten en de rest van de familie had zich in de zitkamer verzameld. Ja, en dat was ook een moment van verwerking voor ons. Men denkt soms dat de artsen er zijn om jou aan je einde te helpen als jij dat nodig vindt, maar geen arts is ertoe verplicht en het is ook voor hun telkens weer een ingrijpende belevenis. Ook voor hem was het een van de memorabele gebeurtenissen in zijn praktijk geweest, naar hij me later vertelde. We praatten over elkaars leven en over het leven in het algemeen en ook heel toepasselijk over de toekomst van zijn zoon. Misschien waren we ook een beetje elkaar tot steun. En wat lief en attent dat deze arts na een korte periode langs kwam om te kijken hoe het met me ging. Vanaf die tijd hielden we contact, ook leerde ik zijn vrouw kennen en ze komen mij nog steeds van tijd tot tijd bezoeken, zoals gisteren ook weer, acht jaar nadat het gebeurde. En altijd weer hebben we het over die dag, die ons beiden nog zo helder voor de geest staat. Ik houd er altijd een bijzonder fijn en dankbaar gevoel aan over. Leuk idee dat hij mijn blog blijkt te lezen! Tot ziens D.!