Het is de leeftijd, hè!

Op mijn leeftijd zijn er nog maar weinig mensen met wie je jouw specifieke ervaringen – van het oud zijn – kunt delen. Gelukkig heb ik nog een negentigplusser in mijn omgeving met wie het goed uitwisselen is. We worden min of meer op dezelfde manier oud, lijkt het. Je kan het nooit helemaal één op één vergelijken, maar ons beider wereld wordt kleiner, we komen minder buiten de deur. Hij loopt steeds slechter, net als ik en we hebben beiden ervaring met pijnbestrijding, waar je in onze jonge jaren nooit van gehoord had. Nu zijn er speciale afdelingen in het ziekenhuis en speciale klinieken voor. Het klinkt goed: de veroorzakers van de pijn, zenuwen die ergens door in de knel zitten, worden buiten spel gezet en soms is het verschil duidelijk te voelen, maar soms ook niet. Ik stel me ook voor dat de prikken die er ‘gezet’ worden toch maar net op de goede plek terecht moeten komen en als je ons zenuwstelsel op een kaart ziet uitgetekend, lijkt het mij als leek dat geluk ook een rol kan spelen. Hiermee wil ik niets tekort doen aan de serieuze pogingen van die specialisten om iemand echt van zijn pijn af te helpen. Maar mijn oude vriend en ik zijn er toch wat sceptisch over en pijnloze ouderdom bestaat niet. Je slijt en dat voel je en de gevolgen zijn niet altijd weg te nemen. Te veel pillen maakt weer dat je geen auto meer mag rijden en dan is het echt met de vrijheid gedaan. Het blijft schipperen, maar we blijven ons kwaad maken over die mevrouw van de VVD en kijken vaak samen naar Buitenhof.