MRI scan

Nu moest ook ik dit meemaken om te kunnen zien waar die pijn in de rug vandaan kwam. Als je iets hebt zijn er ineens oneindig veel lotgenoten. Ach, je kunt er maar beter niet naar luisteren en een behandeling ondergaan. Iedereen komt er tenslotte weer levend uit, niet?

Behalve de receptioniste was er geen mens te zien in de sobere, maar aangename ontvangstruimte van de kliniek. Ik werd snel en op tijd opgeroepen door een laborante. Gelukkig had ik alle instructies van tevoren goed gelezen en gezorgd dat er geen metaal bij mij te bekennen was. Geen sierraden, geen bh beugel, geen haakjes of drukkertjes. Had ik mooi thuis gelaten, maar het gehoorapparaat moest uit en daarna  kon ik zo doorlopen en volledig aangekleed en wel op een bed plaatsnemen. Dan word je in een lange tunnel geschoven, voorzien van oordopjes plus grote gehoorbeschermers. Je kunt je ogen maar beter sluiten, want claustrofobie kan je zo te pakken nemen. Je neus komt bijna tegen het plafond en je armen moest je tegen je aan laten liggen, zo nauw was het. Kon mijn hoofd er niet uit aan de bovenkant, het ging toch om mijn rug? Maar nee, daar lig je en het lijkt alsof je er eindeloos in verblijft. Intussen klinken om je heen de meest vreselijke geluiden. Die dringen tot in je diepe binnenste door. Zit ik in een bouwput? Komt er daar een ouderwetse locomotief langs. Slaat iemand met een hamer op een paal die niet zakken wil? Wat is dat nu weer voor getoeter en dan ineens valt het stil. Je wordt weer een klein stukje opgeschoven en het begint opnieuw  Op zeker moment werd mijn gehoorbeschermer opzij getrokken en zei iemand: ‘u bent nu op de helft, u doet het fantastisch’. O, ja? Ik doe juist helemaal niks! En dan komt het moment van bevrijding toch nog snel. Het is ineens licht en ik ben vrij in de ruimte. Ik kon zo maar weg gaan.

Daarna in de file naar huis. Ik was weer eens eigenwijs en luisterde niet naar Waze, mijn onvolprezen navigatiesysteem. Die wilde mij door de stad sturen, maar ik dacht: ik neem dezelfde weg terug, over de ring. En dat heb ik geweten: ik kwam in de avondspits terecht en een vol uur later was ik pas thuis. De heenweg was 20 minuten geweest!

De MRI-tunnel was snel vergeten. De Zeeburgertunnel werkte mee en vlak bij Amsterdam Noord liep alles gesmeerd.

De uitslag komt later. Een scan? Niets om je zorgen over te maken. Gewoon je ogen dicht doen en een beetje fantaseren hoe je er een blog van maakt!