Verrassingen van de dag

Sinds de verkiezing van Trump als president van de VS staat de wereld, onze wereld, mijn wereld op zijn kop. We hadden zien aankomen dat het erg zou zijn, maar zó erg. Al die maatregelen vanaf de eerste dag, we staan allemaal verstomd. Niet alleen de burgers die hun dagelijkse gang gaan en niet voortdurend bezig zijn met de toestand in de grote buitenwereld, maar ook de beroepspolitici, de leiders van onze landen.

Het lijkt ook of het woord ‘fatsoen’ een beetje uit de vocabulaire verdwenen is. We hielden allemaal onze adem in toen we naar die conversatie tussen Zelensky en Trump en - zo mogelijk nog erger – Vance keken. En nog zo’n woord dat in de vergetelheid dreigt te raken, ‘principieel’. Kort na het gesprek en de smadelijke aftocht van Zelensky vond Navo baas Rutte het nodig de arme man maar aan te moedigen snel weer goeie vriendjes met Trump te worden. Hij moest maar gewoon over die afschuwelijke vernedering heen stappen. Waar was zijn sympathieke, beschermende arm die hij meelevend om het slachtoffer heen sloeg toen hij nog premier van Nederland was? Nee, je kijkt tegenwoordig weer meer tegen recht vooruitgestoken armen aan en er heerst een griezelige sfeer die ik me nog goed herinner van vlak voor en tijdens de Tweede Wereldoorlog, ik loop immers al heel lang mee!

En nu ben ik zo bang waar dit allemaal toe gaat leiden. Zou dat in Amerika ook zo gaan? Dat het volk achter de grote leider aan blijft lopen? In de Nazitijd werden er ook maar weinig protesten gehoord, de meeste mensen waren muisstil. De grote schreeuwer hield de massa onder de duim en nu staat er weer zo een.

Ik ben ook bang dat Nederland zich van een kleine kant laat zien: de motie om niet mee te doen met de financiering van de verdediging van Oekraïne werd aangenomen en de premier moest maar zien hoe hij zich ging redden aan de tafels in Europa. Die man zit in een onmogelijke positie. Hoe lang zou hij het volhouden?

Het verhaal is nog niet klaar. Het zal nog lang duren voor er een punt achter gezet kan worden.