Hoe lang ben ik nu al uit de lucht? Sommigen onder mijn lezers vroegen zich af: waar blijft ze nou. En waar ik nu blijf is dus in mijn bed! Met mijn 97 jaar was genezing een illusie. Mijn geraamte zit vol artrose en bovendien zou de revalidatie na een zware operatie wel meer dan een jaar kunnen duren en die periode is allesbehalve prettig. Dat trajekt wilde ik beslist niet in gaan. En dus, lieve lezers en lezeressen, neem ik na ruim een jaar nu afscheid. Ik voelde altijd een

Ineens, boem, pats, ik kon wel schreeuwen van de pijn. En dan beland je in een andere sfeer: dokter, thuiszorg, ambulance, ziekenhuis en 24uurs verzorging. In die volgorde. Na onderzoek kwamen ze erachter dat ik aan weerszijden van mijn bekken een breuk had. Het bleek geen wonder dat ik zoveel pijn had en daar werd onmiddellijk een zware pijnbestrijding voor ingezet. Alleen als ik lag was de pijn zo goed als weg. Oxicodon, de bekende verslavende drug moest het doen en ik sch

Wat heeft ze nu weer voor raar woord op de kop getikt, denken jullie natuurlijk, maar pow wow is lang zo vreemd niet als drerrie (van mijn vorige blog). Slechts één vriend kende het èn mijn kinderen die voorstelden om een familie pow wow te organiseren. Hier komt de onthulling: pow wow is afkomstig van de Indianen. Ik kende het uit mijn jeugd toen ik met rode oortjes de boeken van Karl May las die spannend over Indianen schreef alsof hij ze van nabij kende (terwijl hij nooit

Een wat? In eerste instantie dacht ik aan 'derrie' als smurrie, vieze modder of aan getsiederrie, een mooie vloek die je niet veel meer hoort. Maar jullie wisten natuurlijk ook niet wat een drerrie is (?). Met een grote glimlach werd ik uit de droom geholpen door de Volkskrant van deze week bij de bespreking van de Gemeenteraadsverkiezingen. Den Haag heeft er namelijk een nieuwe partij bij: ‘Drerrie voor Den Haag’, opgericht door de dertigjarige Mohammed El Baroudi, politiek

Vandaag wordt het bombardement van Nijmegen, 82 jaar geleden, herdacht. Wat een gek idee dat ik dat nog bewust heb meegemaakt. Het lijkt- en is ook- zo'n ver verleden. Op die dag verdween een groot deel van het oude centrum van de stad, waarin ook de lagere (nu basis-)school van mijn broertje stond. Het was het middaguur en hij was net lopend op weg erheen, toen onze kinderjuffrouw achter hem aanging en hem terugriep. Hij was zijn muts vergeten en het was een koude februarid

Gisteren bezoek van een mij zeer dierbare vriend. Ja, die kan je ook nog krijgen op gevorderde leeftijd! Ik was 89, toen ik hem voor het eerst ontmoette op een gebeurtenis die ik nooit zal vergeten en na later bleek hij ook niet. Het was dan ook een groot toeval dat je zelf niet verzint. Het ging om de euthanasie van mijn man waar ik hier verder niet over ga uitweiden, maar de huisarts met wie de afspraak was gemaakt viel van de trap en was ernstig geblesseerd. Hoe moest dat

Cees Noteboom overleden, een man van mijn generatie. Zo te lezen heeft hij een interessant en bevredigend bestaan gehad, want het bestond voornamelijk uit reizen en schrijven over die reizen, waar hij bovendien goed van kon leven. Hoewel ik de man nooit gekend heb, vind ik hem sympathiek omdat hij zijn mooie werk zo weet te relativeren. Hij schreef in het bewustzijn dat er van zijn boeken misschien slechts een enkele zin zou overleven. Ik las ergens: het schrijven is hem ov

Vandaag mijn controlebezoek bij tandarts Reza, een man uit Iran. Hij is de praktijk in deze nieuwe wijk alleen begonnen, nu vijf jaar geleden en ik was een van zijn eerste patiënten. Ik vroeg hem toen waar hij zijn opleiding had gehad. In Budapest. Een heel avontuur om in je eentje te beginnen en hij moet zeker ook financiële zekerheid achter zich hebben gehad. Maar dat is wel verdiend, want hij is een professional en Nederland komt tandartsen te kort, omdat men indertijd zo

Daar staan ze dan: een opgewekte, blijmoedige Rob Jetten, de beoogd premier, Henri Bontenbal, iets meer teruggetrokken, maar ook sympathiek en Yesilgöz, een vrouw bij wie ik geen enkele aantrekkingskracht voel en dat is niet omdat ze van de VVD is. Ze heeft eruit gesleept wat ze kon en had van het begin af aan uitsluitend het partijbelang voor ogen. Zij heeft ervoor gezorgd dat er een conservatieve zweem over het akkoord ligt en dat is ook wel te begrijpen, want op dit momen

We lezen dat het buitengewoon koud is in een groot deel van de VS. Die arme mensen zijn bedekt door sneeuw en zitten zonder stroom en verwarming. Ik kan een kwaadaardige neiging niet onderdrukken: zo, dan voelen zij het ook eens. Ik ben niet de enige particuliere persoon die zo vaak moet denken aan die arme Oekraïners die al een hele winter zo zitten. We hebben het er onderling vaak over. Wat voelen we ons machteloos en wat houdt Europa zich afzijdig. Ik zou zeggen: stuur nu